Nika nos ha dejado, ha subido para la nube de enfrente rodeada de cariño por los otros animales que allí viven.
Últimos pensamientos de Nika:
Cuando nací mi mamá me cuidaba y quería, después de dos meses me separaron de ella y me llevaron con una familia humana, los primeros días todo eran carantoñas, pero cuando se dieron cuenta que orinaba en casa me dejaron el la huerta, al frío y lluvia, había días que no me daban de comer, tenía pulgas y así hasta que cumplí el añito, mi pelo estaba sucio y lleno de pulgas, yo me encontraba enferma débil no ladraba, no me movía y un día por accidente mi amo me atropelló con el coche que dolor sentí, pero en el fondo de todo escuche como mi ama le decía a su marido hay que sacarla de casa ya que puede contagiar al niño cualquier cosa rara, yo triste me dije pero si solo me siento débil y me duele el cuerpo del golpe que me habéis dado, pero aún así me metieron en una caja para que no manchara el maletero del coche y me dejaron en una cuneta.
Allí estuve varios días bebiendo mi propia orina súper débil y con ganas de dejar este mundo y descansar, pero de repente apareció una señora en un coche paró a mi lado me dijo pobrecito y llamó a alguien por teléfono, me subió al maletero del coche y me llevo para un sitio donde había muchos perros, todos ladraban dándome la bienvenida y me dejaron en una jaulita a mi solita.
Al poco de un rato llegó una chica que la llamaron Olga, ella fue la primera humana en hacía mucho tiempo que me acariciaba y me daba cariño, no le importo mi aspecto, me acariciaba y me dijo" nos vamos al veterinario, yo te curaré y te encontraré un hogar donde te cuiden y te mimen" pobre y todo con las lagrimas en los ojos.
Me subió al coche en el asiento delantero y hasta el veterinario me llevó. Pobres, ellos hablaban y hablaban y yo solo quería descansar. Me bañaron y me cortaron el pelo y dejé de sentir a las pulgas como me picaban. Me llevaron a una jaulita y me pusieron suero, una mantita de pelo blanca como yo y me empezaron a darme comida, yo se lo agradeceré siempre pero estoy cansada de luchar y quiero irme. Ya estando inconsciente volvió a venir Olga como si supiera o predijera mi desenlace, como pude le miré a los ojos y en los de ella solo vi lágrimas. Yo le intentaba decir que era lo mejor, me dio un beso con las lágrimas en sus ojos. Que bonito mi último contacto con un ser humano porque mi corazón dejó de latir.
Esta carta es para mi como sentí la vida de Nika en este mundo donde por desgracia aún existen personas que maltratan a puros animales indefensos.
Mostrando entradas con la etiqueta Historias. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Historias. Mostrar todas las entradas
viernes, 17 de septiembre de 2010
lunes, 21 de septiembre de 2009
Carta para Noble
http://www.canalriasbaixas.com/content/view/7286/68/
CAMBADOS> Chámase Noble pola nobreza da xente que o está a axudar. Fai trece días encontrábase abandonado e cego polas rúas de Cambados.
A Garda Civil recolleuno e levouno á protectora de animais da zona. Alí foi onde se decataron do seu problema: cataratas espesas nos dous ollos. Completamente desorientado e cunha operación imposible de realizar polo custe económico que supuña, o futuro deste cocker non era esperanzador. Pero todo cambiou cando Olga, presidenta da protectora, comezou a realizar diversas chamadas e xestións, ás que todos responderon de xeito desinteresado. Así, mentres unha farmacia de Vilanova se fixo cargo do tratamento máis custoso, un veterinario de Lugo operará a Noble este venres facendo recupere novamente a visión.
Agora agárdalle unha longa semana pero á volta desta viaxe xa conta con dúas posibles casas de acollida, unha en Cambados e outra en Vigo, que o queren adoptar para axudalo no que necesite. Pero como Noble, hai milleiros de cans encóntranse na mesma situación.
Este verán máis de 2.500 cans foron abandonados polos seus donos. Dende a protectora de Cambados mándase unha mensaxe para todos aqueles que queiran ter ó seu carón, o que din que é o mellor amigo do home.
-----------------------------------
Hola,
Me llamo Alejandro y soy un vecino de Cambados, he visto en la Voz de Galicia el artículo sobre "Noble" y su historia la verdad me ha conmovido mucho.
En estos momentos vivo con mis padres (aunque tengo 24 añitos) y a pesar de que tenemos una buena fauna montada (2 perros, 1 gato, 1 cobaya, 1 hámster, etc.) llevo tiempo queriendo adoptar un perro que sea "mío", en el sentido de que estará a mi cargo tanto en cuidados como en educación, y que a medio plazo cuando pueda volver a independizarme se vendrá a vivir conmigo.
El problema que tengo básicamente es que al vivir con más gente el perro no solo tiene que gustarme a mí, sino que tiene que tener el aprobado de mi familia. En el caso de "Noble" la verdad es que es perfecto, no solo me ha enamorado a mí sino que al ser un perro tipo cocker o similar a mi familia también le va a encantar ya que tuvimos un cruce de cocker anteriormente y era el "rey" de la casa; aunque cuando se murió mi madre lo pasó tan mal que no quiso volver a encariñarse con ningún otro perro.
Tenemos una casa con jardín y finca, el espacio no es ningún problema, aunque la mayor parte del día estaría dentro de casa ya que la finca no está cerrada.
Lo único que necesito saber son 2 cosas:
Si con la operación va a recuperar algo de vista; con que sea un poco me serviría porque sinceramente no me considero capacitado para cuidar y atender a un perro completamente ciego.
Si tiene menos de 2 años; necesito poder educarlo para vivir dentro de casa y con más edad las experiencias que he tenido me dicen que es muy difícil, al menos para mí.
Bueno, con todo esto solo me queda despedirme y desearle mucha suerte a “Noble” con la operación. Si no le habéis encontrado casa todavía y os interesa mi oferta poneros en contacto conmigo a través de esta dirección de mail o llamando al nº
También daros ánimos para que sigáis así, ya que hacéis una labor increíble y que espero algún día se os sea reconocida como merecéis.
Saludos.
CAMBADOS> Chámase Noble pola nobreza da xente que o está a axudar. Fai trece días encontrábase abandonado e cego polas rúas de Cambados.
A Garda Civil recolleuno e levouno á protectora de animais da zona. Alí foi onde se decataron do seu problema: cataratas espesas nos dous ollos. Completamente desorientado e cunha operación imposible de realizar polo custe económico que supuña, o futuro deste cocker non era esperanzador. Pero todo cambiou cando Olga, presidenta da protectora, comezou a realizar diversas chamadas e xestións, ás que todos responderon de xeito desinteresado. Así, mentres unha farmacia de Vilanova se fixo cargo do tratamento máis custoso, un veterinario de Lugo operará a Noble este venres facendo recupere novamente a visión.
Agora agárdalle unha longa semana pero á volta desta viaxe xa conta con dúas posibles casas de acollida, unha en Cambados e outra en Vigo, que o queren adoptar para axudalo no que necesite. Pero como Noble, hai milleiros de cans encóntranse na mesma situación.
Este verán máis de 2.500 cans foron abandonados polos seus donos. Dende a protectora de Cambados mándase unha mensaxe para todos aqueles que queiran ter ó seu carón, o que din que é o mellor amigo do home.
-----------------------------------
Hola,
Me llamo Alejandro y soy un vecino de Cambados, he visto en la Voz de Galicia el artículo sobre "Noble" y su historia la verdad me ha conmovido mucho.
En estos momentos vivo con mis padres (aunque tengo 24 añitos) y a pesar de que tenemos una buena fauna montada (2 perros, 1 gato, 1 cobaya, 1 hámster, etc.) llevo tiempo queriendo adoptar un perro que sea "mío", en el sentido de que estará a mi cargo tanto en cuidados como en educación, y que a medio plazo cuando pueda volver a independizarme se vendrá a vivir conmigo.
El problema que tengo básicamente es que al vivir con más gente el perro no solo tiene que gustarme a mí, sino que tiene que tener el aprobado de mi familia. En el caso de "Noble" la verdad es que es perfecto, no solo me ha enamorado a mí sino que al ser un perro tipo cocker o similar a mi familia también le va a encantar ya que tuvimos un cruce de cocker anteriormente y era el "rey" de la casa; aunque cuando se murió mi madre lo pasó tan mal que no quiso volver a encariñarse con ningún otro perro.
Tenemos una casa con jardín y finca, el espacio no es ningún problema, aunque la mayor parte del día estaría dentro de casa ya que la finca no está cerrada.
Lo único que necesito saber son 2 cosas:
Si con la operación va a recuperar algo de vista; con que sea un poco me serviría porque sinceramente no me considero capacitado para cuidar y atender a un perro completamente ciego.
Si tiene menos de 2 años; necesito poder educarlo para vivir dentro de casa y con más edad las experiencias que he tenido me dicen que es muy difícil, al menos para mí.
Bueno, con todo esto solo me queda despedirme y desearle mucha suerte a “Noble” con la operación. Si no le habéis encontrado casa todavía y os interesa mi oferta poneros en contacto conmigo a través de esta dirección de mail o llamando al nº
También daros ánimos para que sigáis así, ya que hacéis una labor increíble y que espero algún día se os sea reconocida como merecéis.
Saludos.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)

+of+da031224-014.jpg)


